Hond tussen de zuilen

Loop je mee? Dan gaan we de hond fotograferen.

Ik ga nog even naar het bos!

Dit roep ik thuis, mijn man weet dan al hoe laat het is. Alhoewel het bos 10 minuutjes rijden is met de auto is even geen half uurtje, waarschijnlijk ben ik dan over ruim 2 uur wel weer thuis. Cooper ( mijn hond ) staat al kwispelend klaar, die hoorde het woord bos en zag mijn zwarte tas staan, waar ik al even in gekeken had en die weer dicht gegaan was. Hoorde hij daar nu een plastic zakje? Dan is het helemaal feest. IK MAG MEE! denkt hij dan. En ja hij mag mee ik pak de riem, mijn tas en oh ja, sleutels is ook handig als je auto moet rijden.

Ik laat Cooper op de achterbank zitten en stap in. Klaar, vraag ik aan hem? Hij gaat liggen. Daar gaan we. Rustig over de drempels, en na 10 minuten komen we aan op de parkeerplaats. Fijn denk ik weinig auto’s, dan is het nog niet zo druk.

In het bos wordt er eerst gesnuffeld en gezocht.

bomenrij met verkeersbord om weg te shoppenEerst een klein stukje lopen, Cooper weet inmiddels waar hij is maar alle geurtjes wil hij wel even ruiken. Ik kijk of ik een mooi plekje zie om een foto te nemen. Niet alleen van de hond, maar ook een mooie achtergrond. Het ruikt heerlijk in het bos, en vogels proberen elkaar te overtreffen met hun gezang.
Dan zie ik een leuk plekje op een boomstam, helaas is de achtergrond dor en droog. Verderop is een aantal mooie bomen rij langs een fietspad met helaas een verkeersbord, hm dat wordt fotoshoppen denk ik gelijk.

Als ik me omdraai zie ik een heel leuk plekje met mooie stenen, het lijken wel zuilen. Ze staan een beetje dicht op elkaar, maar tussen twee zuilen zit genoeg ruimte voor Cooper om tussendoor te lopen. Niet dat dit mijn bedoeling is, ik zou graag willen dat hij daar gaat zitten maar als hij ziet dat hij weg kan is dat voor hem veiliger.

Een proeffoto en Cooper op zijn plek.

Cooper sneuvelt nog even lekker als ik mijn spullen uitpak en een proeffoto maak. Ja, dat moet wel lukken. Tas en toestel laat ik op die plaats liggen en ik loop richting Cooper, zo nu mag hij gaan zitten. Eigenlijk vindt hij het nog best een beetje raar, tussen die stenen wat wil je nou Yvonne? Dat is toch niks dan zie ik je niet! Ja Coop, dat is op dit moment nog even de bedoeling.

Ik loop terug, pak mijn toestel en ga op de grond liggen. Even scherp stellen op de steen en dan roep ik Cooper, maar wie er komt, geen hond. Dus alles weer neerleggen en teruglopen. Zit meneer nog keurig op de plek waar ik hem neer had gezet. Ik lach, geef hem een snoepje en zeg als ik roep mag je komen. Ik loop weer terug, ga liggen, pak mijn toestel en daar komt Cooper, iets te vroeg.
Zo gaat het nog een aantal keer. Maar dan ineens lijkt hij het door te hebben.

Zou het lukken?

Ik lig klaar, heb scherp gesteld en roep. Ik wacht, en dan komt er langzaam een hondenkop achter de steen vandaan. Ik druk af en nog eens en nog een keer. Dan komt hij helemaal tussen de stenen door naar me toe. Snel leg ik alles neer, ga op mijn knieën zitten met mijn armen wijd en vang hem op, een dikke knuffel krijgt hij, en een beloning, voor Cooper is dat even gek rennen in een rondje om mij heen.

In de verte komt er een andere hond aan, hij kijkt naar de hond en kijkt naar mij alsof hij vraagt mag ik. Ga maar kijken zeg ik dan, hij loopt al snuffelend een stukje in de richting van de hond maar komt toch weer terug. Ik heb ondertussen mijn foto’s snel bekeken en zie dat er een aantal leuke tussen zitten.
Tijd om richting huis te gaan, spullen weer in de tas en de tas weer op mijn rug, Cooper weer aan de lijn en via een omweg lopen we terug naar de parkeerplaats waar we water drinken, Cooper uit een bak en ik uit de fles.

We stappen weer in de auto en dan zie ik de tijd, oeps dat was iets langer dan even.

kijkt om het hoekje
tussen de stenen doorkijken
niet blijven zitten

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *